London 2012


Vier jaar lang hebben wij samen met Tim Heijbrock, Roeland Lievens en John Faulkner gestreden voor de Olympische Spelen in Londen. In die vier jaar kenden wij ups, maar ook de downs. Zoals John het verwoordde: "Het lijkt op een huwelijk, je bent samen op trainingskamp, je vecht voor elkaar tijdens de wedstrijden, of het nu een Nederlands Kampioenschap is of de Olympische Spelen". Al met al kunnen we met een glimlach terug kijken op de afgelopen vier jaar. De mooiste herinneringen hebben wij toch aan de keren dat we bijna zonken in Varese in Italie en op Lake Mangokino in Nieuw Zeeland. Dat waren de momenten, waarop wij een droomteam waren.

Uiteraard hebben wij ook dieptepunten gekend. In 2011 waren de blessures onze grootste tegenstanders. In die periode vloeide het vertrouwen weg, wat ten koste ging van het team, maar na dat seizoen waren we alle vier vastbesloten en vastberaden naar de Olympische Spelen te gaan. We werkten harder dan ooit tevoren en wisten onze positie in de boot te herpakken.

Na een voor ons gevoel eindeloze periode van trainen kwam dan eindelijk dat kwalificatietoernooi in Luzern. De spanning was om te snijden, onze hartslag schoot al omhoog bij de gedachte alleen al dat het daar moest gebeuren. In de voorwedstrijd, waarin we redelijk verrast werden door de USA, plaatsten wij ons direct voor de finale. De finaledag bestond voornamelijk uit wachten. Tegen 16.00 uur mochten we eindelijk inwegen en konden wij de laatste voorbereidingen treffen voor die o zo belangrijke wedstrijd. Zoals gewoonlijk kwamen we niet flitsend uit de start, we lagen vijfde, maar na 1000 meter begon de locomotief op gang te komen en denderden we door het veld. Wij plaatsten ons als tweede met 0,1 seconde achterstand op de nummer 1 voor de Olympische Spelen. Er viel een last van onze schouders. Veel rust kregen we niet. We moesten ons direct weer focussen op de Olympische Spelen.

Na de kwalificatie waren wij vooral te vinden in het Olympisch Trainingscentrum op de Bosbaan om sterker te worden, begeleid door Richard Louman die ons voortdurend uitdaagde meet kilo's te verstouwen. Die krachttraining moest ons helpen sneller te starten, zodat we tijdens de Olympische Spelen aan het begin van een race minder ruimte zouden hoeven prijs te geven. Het was een gewaagde strategie want wij konden het niet meer uitproberen voor de Olympische Spelen. We besloten namelijk unaniem niet naar de laatste World Cup te gaan, omdat het afvallen teveel energie en spiermassa kost.

Na vier jaar bloed, zweet en tranen bereikten we eindelijk het eindstation: Londen! Een gigantisch evenement, wat we tot dan alleen op de televisie hadden gezien. We wisten dat het groots zou zijn, maar zo groot hadden we niet kunnen dromen. Ons doel was drie perfecte races varen en dan zou het resultaat vanzelf komen. De eerste race was goed, gecontroleerd en beheerst, waarbij wij niet het achterste van onze tong lieten zien. De druk was eraf, we konden in ieder geval geen laatste meer worden. In de halve finale, in onze categorie (LM4-) vaak de moeilijkste wedstrijd, hadden we toch weer een slechte start. Pas na 500 meter begon het goed te lopen en kwamen we gestaag dichterbij de rest van het veld. Na 1500 meter lagen de Duitsers nog steeds op koers voor de finale, maar vanaf dat moment ging bij ons het gas erop en wisten wij slaagden wij erin om ons ten koste van de Duitsers te plaatsen voor de belangrijkste wedstrijd in onze leven, de OLYMPISCHE finale.

Op de dag van de finale stond er veel wind. De spanning was enorm. Na lang wachten konden we eindelijk het water op en proberen onze koppen leeg te maken voor de start. Tijdens het oproeien hadden wij er alle vertrouwen in. Onze halen waren sterk en lang. De boot sneed door het woelige water, alsof er geen wind stond. Het oplijnen van de boten kostte wat meer tijd dan normaal door de wind, maar uiteindelijk waren alle ploegen gereed voor de start. Het plan was onze eigen race te varen. Dan zou het resultaat vanzelf wel komen. Wij voeren onze eigen race, maar niet op de manier, zoals wij dat graag hadden gewild. We kregen geen grip op de situatie en daardoor raakten wij in het begin al teveel achter op de rest van het veld. Naarmate de race vorderde, gingen we wel iets beter roeien, maar het bleek niet goed genoeg om aansluiting te vinden. Een verloren missie. Geen kans meer op een podiumplaats in Londen 2012.

We hebben dan wel geen podiumplek behaald in Londen, maar de afgelopen vier jaar hebben we wel ontzettend geleerd. Door onze ervaringen in Londen is ons Olympische vlammetje alleen maar feller gaan branden. Wij gaan naar Rio de Janeiro over vier jaar.


Aegon
Shimano
Maxim
Powerhousesport
Sudum